mozilla firefox 3.5 from vineel reddy on Vimeo.

Bana üniversitemde (Kocaeli Üniversitesi) hocalarım “bulunma durumu eki olan de” ayrı yazılır diye öğrettiler. Aslında açık açık da öğretmediler ama durum ekleri öğretilince zaten Türkçedeki “de krizi” de aşılmış oldu.

Peki “bulunma durumu eki olan de” nedir. TDK’ya göre bulunma durumu eki “fiilin bildirdiği oluş ve kılışın yerini ve içinde bulunduğu durumu gösteren ad durumu eki”dir. Yani şöyle örnekleyim:

Geçen gün aldığım kitap sende mi kalmış?

Bu cümledeki “de”, kitabın bir kişide bulunması durumunu işaret ediyor. Bir örnek daha:

Ülkemizde çok ciddi dil yanlışları yapılıyor.

Bu cümlede de dil yanlışlarının ülkemizde bulunmasından bahsediliyor.

Şimdi bulunma durumu eki olmayan “de”den bahsedeyim. Bu tür “de”ler bağlaçtır. Örneklemek gerekirse:

Akşamki tartışmada sen de onun gibi mi düşünüyordun?

Bu cümledeki “de” bir bulunmayı ifade etmiyor.

Bence insanlar bulunma durumunu anlarlarsa bu işi daha kolay öğrenirler.

Herkese iyi günler dilerim.

Taş köprünün tam orta yerinde durdu. Artık biliyordu ki ne geriye ne ileriye hangi yöne adım atarsa atsın, karşısında hikayesini bulacaktı. Biliyordu ki görüp geçirdiği her bir acıyı ve her bir saadeti tekrar ve tekrar yaşayacaktı. Her kuşluk vakti ferahlayıp kanat çırpan yüreği, her akşam vakti sıkışacaktı. Yaşanan, yaşanılan ve aslolan tekerrürdü; ve tekerrürde hiçbir şey baki kalamazdı. Öyle ise dönüp durmalı halka diye düşündü. Nesim-i seherde tazelemeli yüreğimi, öğle güneşinde lime lime etmeli etlerimi, gün batımlarında bir bir toplamalı oraya buraya dağılmış parçalarımı, yıldızların altında tekrar ete kemiğe büründürmeli beni. Dönmeli ki ben, ben olmaktan çıkayım. Toprağa karıştığımda yabani bir ot olup boy vereyim; dönmeli ki otu alıp kaynatmalı başka başka insanlar; dönmeli ki şifa niyetine içsinler beni, hastalıklarına deva, yaralarına merhem olayım. Dönmeli ki ölümlerden hayat doğsun. Dönmeli ki başka başka demlerde, başka başka sıfatlarda vücut bulayım. Dönmeli ki her dem başka bir suret ile geleyim.

Halka dediğin dönmez ise
kendini yer bitirir;
Bir yılan ki
kuyruğunu ısırır.
Yılanın gözleri
işte bunu hatırlatır.

Öyle ise
köprü dediğin sahte
bir ayağı orada
bir ayağı burada
iki ayrı isim taşır
iki tarafında
helak eder kendini
iki başlılığını saklayabilmek için
gerim gerim gerilirken derisi
çatır çatır ederken kemikleri
birer birer dökülsün daha iyi
taştan etleri
varsın
köprü yıkılsın
ne geçmişte
ne gelecekte
hemen şuan yıkılsın
bir ismi
öteki isme
bağlamak yerine
tez elden
suya karışsın
varsın
köprü dediğin
su olsun…

Dağ, tepe
bayır, ova
su ve toprak
ateş ve hava
senin kokunla yoğrulmuş
buram buram sen kokmakta
her nefeste
her iç çekişte
ve her özlemde
seni
sade seni
soluyorum
senin karşında utanmaktan değil
seni utandırmaktan
korkuyorum
öyle bir sapa yola
soktun ki
beni
öyle bir yolda rehberlik ettin ki
hep ışığı görmemek için
görüp de
gün ortasında çırılçıplak kalmamak için
yalvardım durdum
en nihayetinde
dönüp dolaşıp vardığım yerde
senden
bir senden
uzak düştüm
ayrı düştüm
belki de ilk kez
o zaman bölündüm…

Bugün sana nazım geçmedi.
Yazık ki bu demde sana nazım geçmedi.

De bana, vuslatımıza daha çok var mı?

Hani halkanın ucunda
kavuşacaktım sana
hani bir iken ayrı düşmüştük
ve çok iken bir olacaktık sonunda
çoktan razı idim oysa
razı idim gecenin matemine
karanlığı fırsat bilene
ve korkaklığıma
ve karabasanlarıma
oyun oynar gibi yaşar giderdim
kuş avlardım
kuşları deli gibi kıskanırdım ya
bırakmadın
bırakmadın ki kendimden kaçayım
koyvermedin
koyvermedin ki sürsün bu devran

Döndü halka
döndü olanca hızıyla
toprak ki siyah bir halka idi
ve geceye saklanırdı bazen
tuttu su ile karıştı
su ki sarı bir halka idi
rengiyle dalaşırdı bazen
tuttu toprağı kucakladı
eğildim suya baktım
suda kendimi gördüm
kendimi sen sandım
sarılmak için atıldım
köprüye hıncım yalan imiş
onu yıkarken suya karıştım
ben oldum

Balçıktan çıktım ben
balçıktan yoğurdum kendimi
içerdeki dışa taştı
dıştaki içe çekildi
görünen görünmeyene sataştı
görünmeyen görünene diş biledi
siyah halka
sarı halka ile yer değiştirdi
çekildim bir köşeye
sessiz sedasız
baktım olan bitene
seni gördüm kaderimde
ebrunun halkalarını saydım
tastamam dört etti
halkalardaki kıvrımları hesapladım
tastamam senin ismin etti
isminin yanına beni de kazı dedim
boyalar isyan etti

Bir de baktım ki
ben ben değilim artık
suretim başka bir suret
ismim bir başkasının ismi
gönlüm ne yöne arar
ben ne yöne
verdiğin emaneti yitirdim yollarda
hata ettim
kusur ettim
affola…

İsimler ki büyülüdür
sade büyülü mü
isimler hem de büyücüdür
sanmam ki çıkmış olsun hatırından
ismini “fasl-ı hazan” koyalım
söndüğü yerde aradığını bulasın
lakin fasl-ı hazan demek
fasl-ı hüzün demek
söndüğü yerde
sana kavuşmam gerek
onun söndüğü yerde
benim tutuşmam gerek…

Elif Şafak / Pinhan (sayfa 214-216)

soruyordun
ilkyaz iste
uyanıp bir bahçeyi dinliyoruz
tenhalık böyle

dallar mı kırılmış, sarmaşıklar mı toz içinde
beklesem hemen gelecek olduğun
tam öyle olduğun
oysa hep yanımdasın, seninle her şey yanımda
kırık dökük de olsa yanımda
mesela cok sevdiğin bir deniz bile yanımda
o deniz ki aramızda hiç kımıldamadan
erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun…

yarısı yenmiş bir elmaydık bana sorarsan
ikimizdik, iki kişi değildik
bakıyorsak birlikte bakıyorduk gözlerimin içine
birlikte gözlerinin içine bakıyorduk senin
yanlıştı, doğruydu, hiç bilmiyorum
sanki bir bakıma ayrılık böyle…

karşılıklı otursak da ne zaman
masa örtüsünü ikiye bölen ellerimizdi
bir tırnak yeşilinden gerisin geriye
ayak bileklerimizden gerisin geriye
bütün bunlar gereksiz, bilmiyorum sanma
gereksiz ama yalnızlık boyle…

Edip Cansever

Ben uyandım bir aşk demekti bu dünyada
-Sesin, bir gülü bırakmak gibi bir şeydi.
Karaydım, kâğıt gibiydim yaşamalarda
Adım görseniz her gün o denizlerdeydi
Bin yıl bir M sesiydim aşağı Mısır’da.

Ben vurdum sevilere belli değil miydi
Bin yıl seni açtım işte yalnızlığımda.
Ne zaman aydınlığında adım geçti miydi
Bir aşk demekti bu dünyada.

Bir zamanlar yalnızlık güzeldi Mısır’da
Seninle yepyeni bir göktü gidilirdi
Baktım mı, büyürdü bir zambaktı anımda
Şimdi bir gölgedir uzar ovalarımda
Böyle uyanırdım ya uyanmak değildi
Bir aşk demekti bu dünyada.

İlhan Berk

aklım, haklıyım, et firarını!

ovdun ve okşadın beni
çıktı içimdeki cin;
ondan ölümümü diledin.

mayıstı.

seni o yüzden bağışladım!

ben en çok mayısta su içerim
derinim balık kaynar derinim kanımı kaynar
ben en çok mayısta öne eğerim başımı
içimden felçli bir göçebe gökyüzüne bakar.

avuçlarımda yaralı kelebek taşımayı
mayısta öğrenmiştim;
ve teraslarda bach dinlemek en çok mayısa yakışırdı
ve kim bilir
mayıs artık en çok senin tanrılarına yakışır
tiril tiril bembeyaz bir giysiyle
rüzgarda ayakların çıplak
öyle başın öne eğik yıllarca o boş terasta durmak

kartpostallardan tanıdığın bir şehri düşünmek gibi
bir yaraya kabuk olmayı kabullenmek gibi
eksik, yarım, farkına varmaktan kaçınılan
tam
tam yaza girecekken
yazın omzuna yüzünü dayayacakken
çekip giden
ayaklarının altından o son sığınak terası da
acılarının veliahtı bach’ı da çekip
gitmiştir işte, yalnızca gitmiştir
yani… anlıyor musun… mayıstı…

seni o yüzden bağışladım!

bir sesin vardı gölgenden ikmale kalan
biliyorum, büyük çocukluktu birbirimizi sevmemiz
cesaret işiydi, delikanlıcaydı,
bu korkunç sevgide
yanlışlarımızı yeniden keşfedişimiz
el değmemiş yalnızlıklara kalkışmamız
yalnızlıklarımızı değiş tokuş etmemiz

bir evcilik oyununda bile duldum
hatırla sana dizlerimi
sana tabi bileklerimi ve topuklarımı sundum;
çevirdikçe bedenini ruhunun radyo dalgalarında
cazdı, blues’du, klasik kemandı, klasik aşktı
boktu püsurdu
hatırla, senin gözlerin çokulusluydu
senin gözlerin ham kadınsızdı
çamurdandı
ağzımda getirdiğim karsuyunu
kalbine kaçırdım! ovdun ve okşadın beni
çıktı içimdeki cin
yatağa döküldü
yatağıma döküldün
yatağına döküldüm
ve ben bu sonsuz savruluşta o gece
bütün eski sevgililerimden ince ince söküldüm!
senin oldum!

ihanetinle pislenen küçük dolaşımımdaki kanla
karalar çekerek ölümsüz kirpikdiplerine senin
senin mahşer atlısı dudaklarına
en çok da dudaklarına sokuldum!
üşüyordum,
üstüme doğru çekip kedi dudaklarını
bir tay sığınırcasına anasına
bana ölünle uyudum! anlıyor musun… işitiyor musun…
cesedine yeni baştan hayat verebilmek için
ihtiyarladım… ihtiyarladım…

ben zaten kendimi aşklarda
hep kalkışılınmış müthiş intiharlarda yaraladım!
koştum sürekli
bir hüzünden bir tersliğe dokunarak koştum
bazı sevdalarda hafızasını kaybeder ya insan
telaşlanır, ağlar
babasını sorar çevresindekilere
öldüğünü bildiği halde
adını unutur, yolunu kaybeder oturduğu evin
bir titreme gelir yerleşir ya ortasına mayısın
bir dikilir bir çöker ya
kalbine secde eden intikam tam
tam yaza girecekken
yaza bir ekmek bıçağı tutuşturacakken
sapı plastik kötü bir ekmek bıçağı
- geri döner… döner değil mi… diye
birkaç kırık sözcük… buruşuk…
- öldürürüm o zaman, kurtulurum… deyip sustuğun
- kaçarım sonra, kimse sormaz… deyip yığıldığın
nisandan hazirana doğru bir su kayakçısı
gibi süzülürken mayıs, ah bach!
ah benim bir kangrunun cebine yerleştirdiği yavrum!
talanım! artanım! eksik kalanım! yarım kalanım!

nasıl yedirirdim ihanetini kendime
o dev hisle sen mayıstın ben mayıstım
her şey ama her şey elele mayıstı
seni o yüzden bağışladım!
uzanıp topraktan çıkarttın beni
tozumu sildin, hohladın, parlattın
ovdun ve okşadın beni
çıktı içimdeki cin;
ondan
- gidecektin, mecburdun, hepsi gibi-
affını diledin.
mayıstı. mecburdum.
seni o yüzden bağışladım!

küçük iskender, 1993

Eklentiyi buradan indirebilirsiniz.

1. Eklentiyi verdiğim verdiğim linkten indirin
2. kalbayon.php‘yi wordpress /wp-content/plugins/ dizinine atın
3. admin paneli==>eklentiler==>kalbayon aktifleştir.

Kullanım;

* admin paneli==>ayarlar==>kalbayon‘ a girin
* kutucuğa eski bağlantı yapınızı girin örn;”/%category%/%postname%/” (tırnak yok)
* güncelle yapın

Eklenti indirme adresi : Kalbayon.rar

Bu eklenti Fikirbaz tarafından yapılmıştır.

*Ekranın üzerinde çıkmasını muhtemel “Firefox bilgisayarınızı korumak için www.mustafatutar.com konumundaki yazılım kurulumunu engelliyor” uyarısını görürseniz “izin ver” tuşuna basarak kuruluma devam edebilirsiniz.